Start Pagina // Weblog // Links // Contact    


Alfred Maria Cornelis Seesing


Mijn herinneringen aan de Christiaan de Wetstraat



Mijn herinneringen aan de Christiaan de Wetstraat

De Afrikaanderbuurt waren allemaal straten in de buurt van de haven. Aan het eind van de negentiende eeuw werden de Maas-, Rijn- en Waalhavens gegraven. Hierdoor ontstond veel werk en van heinde en verre kwamen mensen en ook veel boeren uit Brabant, naar Rotterdam om te werken. Omdat ze natuurlijk allemaal een woning nodig hadden ontstond de Afrikaanderwijk. De wijk ontleent zijn naam aan de straatnamen, die zijn gebaseerd op Zuid-Afrika in het algemeen. Maar ook de leiders van de boerenoorlog gaven hun namen en één van die leiders was Christiaan de Wet.

Christiaan de WetstraatIn de Christiaan de Wetstraat woonden Opa en Oma van Oosterhout. De Christiaan de Wetstraat was een familie bastion.  Op nummer 79 woonde Bas (Sebastiaan Henricus 1893) met zijn gezin, Henk (Hendrikus 1897) woonde op 77 en Janus (Adrianus 1899) op 73 en er woonde aan de overkant van de straat  - ook een Jan -  waarschijnlijk op 74. 

Rein Wolters heeft heel wat stukjes in Rotterdamse kranten geschreven. Zo was er ook een rubriek "Mijmeringen over Zuid van toen". Het verhaal ging over grote gezinnen in de Christiaan de Wetstraat.  Hier schreef hij: ".....Ik herrinner me de familie Van Oosterhout en de familie Odijk......"

Wij waren als kinderen ontzettend graag bij Oma want Oma had altijd tijd voor ons en verwende ons zoals alleen Oma´s dat kunnen. Opa en Oma zijn in 1921 getrouwd en hadden 4 kinderen, ma was het tweede kind en eerste dochter. Oma is in een weeshuis opgegroeid en had nog drie broers en twee zussen. Opa had zeven broers en drie zussen waarvan echter een paar heel vroeg gestorven zijn. 

Rechts: De Christiaan de Westraat zoals ik hem in herinnering heb. In de tijd dat ik er kwam (1958-1968) stonden er echter nog niet zo veel auto´s op straat.

Opa en Oma woonden op nr. 73 en als we hun gingen bezoeken hoefden we alleen aan het touwtje te trekken wat achter de brievenbus hing en je kon de deur zo opentrekken. Ze woonden op de 2 verdieping. De woning bestond uit 3 kamers en een kleine keuken met balkon. Mijn moeder vertelde mij dat het oorspronkelijk 4 kamers waren, maar één slaapkamer hadden ze al omgebouwd. In de achterkamer zaten we altijd spionnetjeaan tafel en daar kregen we ons eten en de thee. In de middenkamer sliepen Opa en Oma en de voorkamer was de mooie kamer. Hier stonden makkelijke stoelen en een mooie kast. De kamer straalde een enorme behaaglijkheid en rust uit. De oude klok op de schoorsteen tikte altijd heel zachtjes.  Als je bij het raam ging zitten kon je met de spionnetjes de straat in kijken en kon je precies zien wat er gebeurde of wie er aan kwam. Spionnetjes waren spiegels die aan de huizen gemonteerd zaten.

Hier hebben Pa en Ma elkaar overigens ook leren kennen omdat Pa bevriend was met de broer van Ma (ome Gerrit).

Als we Oma gingen bezoeken, en dat was in het begin geloof ik elke zondag, moest er natuurlijk eerst koffie worden gezet. Oma had nog een handmolen en wij vonden het prachtig als we mochten draaien. Dat ging zeker in het begin erg zwaar. De koffie viel in een klein houten bakje. Daarna werd de koffie in de pot gedaan. KoffiepotDeze pot had een soort vergietje waar de koffie in kwam. Het deksel had een glaasje waardoor je kon zien of de koffie heet werd. De pot (een zogenaamde percolator) kwam op het vuur (gas) en even later kon je zien dat de koffie pruttelde. Het lepeltje Buisman mochten we natuurlijk niet vergeten. Buisman zat in kleine blikjes met een klein lepeltje erbij. Met Buisman kon je het aroma versterken en je hoefde niet zo veel koffie te nemen. Één schepje was voldoende om de koffie een lekkere smaak te geven.

Later toen er filterzakjes kwamen werd de koffie anders gezet. De koffie werd toen in het filterzakje gedaan en scheutje voor scheutje werd er gekookt water bij geschonken, waarbij het eerste scheutje zó klein was, dat de koffie in het filter even kon wellen. Daarna wordt er vlot doorgeschonken. Zo hoorde het, en zo smaakte het goed. Later kwam natuurlijk ook hier de electrische koffiemolen in huis. Dat was al een hele verbetering maar een belankrijke opgave voor ons kinderen was er daardoor niet meer.

Christiaan de Wetstraat

Links een foto waar we allemaal aan tafel zitten. Wie het jochie is, dat met zijn rug naar de fotograaf zit, weet ik niet, het zou Robert van Oosterhout, de oudste zoon van Jan van Oosterhout, kunnen zijn. Hij zit op de salontafel omdat er, naar ik aanneem, geen stoelen meer waren.

Klik hier voor de foto met namen

Bij verjaardagen waren natuurlijk alle kinderen en kleinkinderen aanwezig. Opa en Oma hadden 4 kinderen en 10 kleinkinderen. Als we allemaal bleven eten moest de tafel verlengd en moesten er stoelen uit andere kamers worden gehaald. Het dikke goede tafelkleed werd van tafel genomen en het normale tafelkleed er op gelegd. Dan kwamen er pannen-onderzettertjes op tafel en werden de pannen er op gezet. Het eten werd met grote lepels verdeeld. De mosterdpot stond altijd op tafel want Opa nam heel graag mosterd in zijn jus. Vaak zaten wij kinderen ook aan de salontafel te eten. Oma van Oosterhout kon ook heerlijk hachee maken en we aten er als kinderen onze vingers bij op. We mochten ook wel eens logeren en dat was voor ons natuurlijk altijd een feest.

Bij Opa en Oma werd er ook veel gekaart. Ooms en tantes zaten dan aan de grote tafel in de voorkamer. Het spelletje wat ze deden was jokeren. Ik zal misschien 10 jaar geweest zijn en ik kon ook jokeren. Ik hoorde Opa steunen tijdens een spelletje dat hij zulke slechte kaarten had. Ik bood aan hem te helpen en ging op zijn schoot zitten. De volgende drie of vier spelletjes won ik allemaal! Wat de anderen, maar ook mijn opa, niet in de gaten hadden was dat ik bepaalde kaarten die ik niet kon gebruiken op de grond gooide. Winnen was daardoor geen probleem. Ze moesten er achteraf allemaal om lachen omdat niemand iets in de gaten had gehad.

Later toen ik een fiets had ging ik elke vrijdag uit school naar Oma toe om boodschappen voor haar te doen. Oma was niet meer zo goed ter been en ik kreeg er een paar dubbeltjes voor. Ik liep naar de drogist en naar de grutter en haalde daar het hoognodige. Ook kwam Oma wel eens mee en ik kon dan de boodschappen dragen.christiaan de wetstraat

Rechts een foto van de voorkamer. De gordijnen zijn dicht getrokken en zo te zien wachten de familieleden op een drankje want de glazen zijn nog allemaal leeg.

V.l.n.r.: Ted de Beijer, Mia de Beijer - van Oosterhout, mijn Oma Mien van Oosterhout - Mulder, Jan van Oosterhout, Riet van Oosterhout - Bernaards en natuurlijk mijn Opa Janus van Oosterhout.

Oma is voor ons veel te vroeg gestorven. Ik was 14 jaar toen het gebeurde en Oma nog maar net 68. Ze had een te groot hart en overleed na een kort ziektebed. Het was toen gebruikelijk dat de overledene thuis in een kamer werd opgebaard. Oma lag opgebaard in de voorkamer en ik weet nog dat het heel donker was in deze kamer omdat de gordijnen dicht getrokken waren. Het was april en het raam stond open en daardoor was het  koud in de kamer. Er kwamen steeds mensen binnen om te condoleren en het was toen zo dat men dan samen met deze mensen de kamer inging, kaarsen aan stak om dan samen te bidden. Na afloop werden de kaarsen gedoofd en men wachtte op het volgende bezoek. Mijn moeder zei op gegeven moment dat ik de kaarsen maar steeds aan moest steken voordat het bezoek de kamer in zou gaan. Ik moest alle 6 of 8 kaarsen die om de kist opgesteld stonden aansteken. Ik weet nu nog hoe angstig ik eigenlijk was. Iets tegen mijn moeder gezegd heb ik echter ook niet zodat ik het enige malen moest doen.

Oma werd anoniem begraven op de Zuider-begraafplaats in Rotterdam Zuid aan de Slinge. Niemand van ons is later nog op de begaafplaats geweest.

Nadat Oma begraven was en Opa bij ons in Pendrecht kwam wonen gingen we niet meer in de Christiaan de Wetstraat. Het is vreemd na zoveel jarAfrikaanderpleinen een aanloopadres op te geven. Ik geloof dat het mij toen der tijd voor de eerste maal bewust werd dat aan alles een einde komt. Jarenlang waren we als kinderen in deze straat gekomen. Hadden leuke dingen meegemaakt, zijn naar de kerk gegaan en zagen onze neven en nichten hier. Nooit zal ik de speeltuin aan het Afrikaanderplein met de chinese schommel vergeten. Hoeveel uren zal ik daar op gezeten hebben? Ook de kermis op het Afrikaanderplein was voor ons een prachtig feest. Ik hoopte altijd dat er ooms en tantes bij Oma en Opa op bezoek waren want dan kon je nog wel eens het een of andere dubbeltje krijgen. Het was allemaal heel vertrouwd en vanzelfsprekend. Plotseling was het er allemaal niet meer. Een stukje leven was dood en een nieuw stukje leven begon.

St. Franciskuskerk

st. fransiscus kerkAan het eind van de Christiaan de Wetstraat stond de St. Franciskuskerk. Omdat mijn Oma zeer vroom en haar kinderen natuurlijk allemaal katholiek waren opgevoed, gingen we samen met mijn ouders regelmatig naar deze kerk. Het was een enorm grote kerk en het middenschip was ontzettend hoog. Toen wij nog op de St. Louisschool zaten gingen we ook regelmatig, voordat we naar school gingen, naar de kerk om een heilige mis bij te wonen. Voor een ventje van 7 jaar niet altijd gemakkelijk en zeker in de winter een hele onderneming. Met de kerst was de kerk helemaal vol en ik kan me nog aan de enorme kerststal herinneren die hier werd opgebouwd. Als kind konden we er natuurlijk niet genoeg van krijgen de kerststal te bekijken. Jezus als kleine baby met Maria en Josef in de stal. De koningen, de herders en natuurlijk alle dieren die bij een kerststal horen. Het orgel speelde kerstmuziek en als kind werd je vanzelf stil als je als deze indrukken aan het verwerken was.  Op 14 april 1913 had de kerkwijding plaatsgevonden, in mei 1975 werd de kerk gesloten en afgebroken. Tegenwoordig staat er een bejaardentehuis en de jeugd weet niet meer dat hier vroeger een kerk heeft gestaan.

In oktober 2011 stuurde Jan Vink mij volgende foto´s:

Sint Franciscuskerk Afrikaanderplein RotterdamSint Franciscuskerk Afrikaanderplein Rotterdam

Jan schreef mij dat het isolatiebedrijf van Oosterhout (het bedrijf dus van Johannes Antonius (Jan) van Oosterhout) het altaar voor de kerk heeft gebouwd. Op de achterkant van de foto staat geschreven: "Uit vriendschap en in dankbaarheid ??? Pastoor 20 Aug. 1969"
Persoonlijk kan ik me niet meer aan dit altaar herinneren omdat we sinds de dood van mijn oma in 1968 niet meer in deze kerk kwamen. 
Heeft iemand nog verdere informaties over het feit dat Jan van Oosterhout het altaar gebouwd heeft.

 


Reacties zijn van harte welkom en ik zal alle post die ik krijg onder de rubriek Web-Log publiceren.
Bereiken kunnen jullie mij door naar de pagina "contact" te gaan. Heb ik fouten gemaakt dan heb ik ze zeker niet met opzet gemaakt. Geef me een seintje ein ik verander het zo snel mogelijk.